Derek Raymond – Ημουν η Ντορα Σουαρεζ

Πρωτότυπος τίτλος: Derek Raymond – I Was Dora Suarez (1990)

Εκδόσεις Έρμα

Μετάφραση: Όλγα Καρυώτη

Έτος ελληνικής έκδοσης: 2023

Σελίδες: 267

ΣΥΝΟΨΗ

Λονδίνο, δεκαετία του ΄80. Μια γυναίκα που ζει στο περιθώριο, η Ντόρα Σουάρεζ βρίσκεται δολοφονημένη με πρωτοφανή αγριότητα στο διαμέρισμα, όπου φιλοξενείται από μια ηλικιωμένη γυναίκα. Η 86χρονη Μπέτι Κάρστερς είναι επίσης νεκρή. Το διπλό έγκλημα είναι τόσο φρικτό, ώστε συγκλονίζει ακόμη και τους έμπειρους αστυνομικούς. Την ίδια νύχτα, ένας ιδιοκτήτης νυχτερινού καταστήματος βρίσκεται δολοφονημένος, γεγονός που υποδηλώνει τη δράση ενός κατά συρροή δολοφόνου. Ο ανώνυμος επιθεωρητής της Μητροπολιτικής Αστυνομίας, ο οποίος έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα, ανακαλείται για να αναλάβει την υπόθεση. Καθώς ξεκινά την έρευνά του, δεν αντιμετωπίζει απλώς ένα αστυνομικό αίνιγμα, αλλά μια σκοτεινή περιπλάνηση στα περιθωριοποιημένα στρώματα της κοινωνίας: την πορνεία, τη φτώχεια, τη βία και την εγκατάλειψη.

--------------------------

Το Ήμουν η Ντόρα Σουάρεζ ξεφεύγει από τα συμβατικά στερεότυπα του crime μυθιστορήματος. Ανήκει στη σειρά Factory novels, στην οποία ο πρωταγωνιστής -ένας ανώνυμος ντετέκτιβ στη Μητροπολιτική Αστυνομία του Λονδίνου- αναζητά όχι απλά έναν δολοφόνο, αλλά το νόημα πίσω από την ευρύτερη κοινωνική αθλιότητα και την ανθρώπινη παρακμή.

Η υπόθεση ξεκινά με την αποκάλυψη ενός φρικαλέου εγκλήματος: η Ντόρα Σουάρεζ έχει δολοφονηθεί με πρωτοφανή βιαιότητα. Ο δολοφόνος έχει τεμαχίσει το σώμα της και έχει διαπράξει πράξεις που σοκάρουν. Ο κατώτερος αστυνομικός, που έχει τεθεί εκτός υπηρεσίας, ανακαλείται για να ξετυλίξει το κουβάρι αυτών των δολοφονιών, αλλά σύντομα η έρευνά του μετατρέπεται σε μια καταβύθιση στην ανθρώπινη απελπισία.

Τι μου αρέσει στον Derek Raymond… Η ενσυναίσθηση και η βαθιά κοινωνική κριτική, με την οποία μπολιάζει τις ιστορίες του. Παρά τη φρικιαστική βία κάθε είδους (η οποία αναφέρεται ρητά με άμεσο ύφος και ωμή γλώσσα, που -σημειωτέον- μπορεί να ενοχλήσει λόγω της λεπτομέρειάς της) ο Raymond εξετάζει τι συμβαίνει, όταν η κοινωνία φέρνει τους ανθρώπους σε κατάσταση ακραίας εξαθλίωσης, όπου η ζωή και ο θάνατος παύουν να έχουν αξία.

Ο ανώνυμος αστυνομικός γίνεται η συνείδηση του αναγνώστη. Δεν είναι αντιήρωας με υψηλό προσωπικό κώδικα ή υπεράνθρωπο ένστικτο. Είναι μια φωνή που προσπαθεί να βρει νόημα σε έναν κόσμο όπου οι ευάλωτοι άνθρωποι μετατρέπονται σε αντικείμενα εκμετάλλευσης, ενώ η αστυνομία μοιάζει να έχει απολέσει κάθε ανθρωπιά. Ανακαλύπτει ότι η Ντόρα Σουάρεζ δεν ήταν απλώς ένα ακόμη θύμα, αλλά μια γυναίκα με παρελθόν γεμάτο κακοποίηση και μοναξιά. Η έρευνα οδηγεί σταδιακά στην ταυτότητα του δολοφόνου, αποκαλύπτοντας ένα πρόσωπο διαβρωμένο από την ίδια κοινωνική σήψη που γέννησε και τα εγκλήματά του. Στο τέλος μένεις με την αίσθηση ότι η βία δεν είναι μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά σύμπτωμα ενός κόσμου που έχει αποτύχει να προστατεύσει τους πιο αδύναμους.

Κι αυτό είναι που μου είχε λείψει από το crime: ιστορίες που συνδέονται με το κοινωνικό γίγνεσθαι. Οι περισσότερες που πέφτουν στα χέρια μου μοιάζουν λες και το έγκλημα είναι εσωτερικό, αφορά έναν συγκεκριμένο άνθρωπο (ούτε καν ανθρωπολογικό τύπο) και συμβαίνει ξέχωρα από το κοινωνικό περιβάλλον που συνήθως απουσιάζει. Η Ντόρα Σουάρεζ μάς υπενθυμίζει τη μεγάλη εικόνα. Το έγραψα και στο Πέθανε με τα Μάτια Ανοιχτά: ο Raymond αξίζει περισσότερη αναγνώριση.

ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΩ; Ναι, αλλά με γερό στομάχι.