Daniel Kehlmann - Επρεπε να Ειχες Φυγει

Πρωτότυπος τίτλος: Daniel Kehlmann – Du hättest gehen sollen (2016)

Εκδόσεις Καστανιώτη

Μετάφραση: Κώστας Κοσμάς

Έτος ελληνικής έκδοσης: 2017

Σελίδες: 102

ΣΥΝΟΨΗ

Ένας σεναριογράφος απομονώνεται με την οικογένειά του, τη γυναίκα και την κόρη του, σε ένα απομακρυσμένο σπίτι για να δουλέψει, αλλά σύντομα αρχίζει να παρατηρεί παράξενες αλλαγές στον χώρο και στη δική του ψυχολογική κατάσταση. Όσο μένει εκεί, το σπίτι δείχνει να «παίζει» μαζί του θολώνοντας τη γραμμή ανάμεσα στην πραγματικότητα και την παράνοια.

-----------------------

Το Έπρεπε να Είχες Φύγει του Ντανιέλ Κέλμαν είναι από εκείνα τα βιβλία που σε τραβάνε με την υπόσχεση μιας περίεργης, σκοτεινής ιστορίας, αλλά τελικά σε αφήνουν να αναρωτιέσαι τι ακριβώς πήγε στραβά. Ξεκινά με ωραία ατμόσφαιρα και σε κάνει να περιμένεις ότι κάτι μεγάλο έρχεται. Kαι τελικά δεν έρχεται ποτέ. Η ιδέα έχει ενδιαφέρον, το σκηνικό είναι ατμοσφαιρικό, αλλά η ιστορία νιώθεις ότι μένει μισή.

Η ιστορία δεν είναι κακή: ένας συγγραφέας απομονώνεται με την οικογένειά του σε ένα ενοικιαζόμενο σπίτι στα βουνά, προσπαθώντας να τελειώσει το σενάριό του ενώ κάτι δεν πάει καλά με τον χώρο. Μια χαρά. Μυστήριο, ψυχολογική ένταση, λίγη μεταφυσική, όλα αυτά τα ωραία.

Η αφήγηση μέσα από το ημερολόγιο του πρωταγωνιστή ξεκινά με ενδιαφέρον, αλλά μετά από λίγες σελίδες νιώθεις πως διαβάζεις τις σημειώσεις ενός ανθρώπου που έχει κολλήσει με τον εαυτό του περισσότερο απ’ ό,τι με τα μεταφυσικά που συμβαίνουν γύρω του. Αντί να χτίζεται μια ένταση που θα σε κρατήσει, δημιουργείται ένα μείγμα αόριστης γκρίνιας, συγγραφικού μπλοκαρίσματος και οικογενειακών τριβών που δεν φτάνουν ποτέ πραγματικά κάπου. Σαν να παρακολουθείς κάποιον να σου λέει ότι κάτι τρομερό συμβαίνει, αλλά να μη σου το δείχνει ποτέ καθαρά.

Η ατμόσφαιρα έχει στοιχεία horror, αλλά αντί να κορυφώνεται, χάνει σταδιακά τη δύναμή της. Υπάρχει έντονος υπαινιγμός, αλλά εδώ βάζω έναν αστερίσκο, μήπως εγώ δεν το έπιασα. Θα δω και την αντίστοιχη κινηματογραφική μεταφορά του 2020, μπας και έκανα λάθος.

Ο πρωταγωνιστής είναι μάλλον αδιάφορος και παρότι ο Κέλμαν προσπαθεί να δημιουργήσει ψυχολογική ένταση, καταλήγει να θυμίζει περισσότερο αδιάφορο ημερολόγιο, χωρίς ποτέ να έρχεται η κορύφωση. Εκεί που περιμένεις να δέσουν όλα στο τέλος, η ιστορία απλώς σταματάει. Απότομα (πιο απότομα από όσο φαντάζεσαι).

Συνολικά, αυτή η νουβέλα βασίζεται σε μια ωραία ιδέα, έχει ενδιαφέρον concept και χτίζει ατμόσφαιρα που θα μπορούσε να γίνει καθηλωτική. Αλλά στην υλοποίηση δε με κέρδισε. Για να το πω αλλιώς, το F του ίδιου συγγραφέα μού άρεσε. Εδώ με προειδοποίησε ο τίτλος, αλλά εγώ δεν τον άκουσα...

ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΩ; Τι να σου πω κι εγώ τώρα...