Ντετεκτιβ Χολε (2026-)

Πρωτότυπος τίτλος: Jo Nesbø's Detective Hole

Nordic noir, crime, mystery

Σεζόν: 1

Διάρκεια επεισοδίων: 43΄-51΄

Σενάριο: Jo Nesbø

Σκηνοθεσία: Øystein Karlsen, Anna Zackrisson

Χώρα παραγωγής: Νορβηγία, ΗΠΑ

Εμφανίζονται: Tobias Santelmann, Joel Kinnaman, Pia Tjelta, Ellen Helinder, Anders Baasmo, Simon J. Berger, Frank Kjosås κ.ά.

ΣΥΝΟΨΗ

Βασισμένη στα βιβλία του Jo Nesbø, η σειρά μεταφέρει στην οθόνη τον θρυλικό ντετέκτιβ Χάρι Χόλε, έναν σκοτεινό και προβληματικό ήρωα του σκανδιναβικού νουάρ. Όταν μια σειρά από μυστηριώδεις δολοφονίες γυναικών αρχίζει να εμφανίζει κοινά μοτίβα, ο Χόλε αναλαμβάνει την υπόθεση. Τα εγκλήματα φαίνεται να συνδέονται με ένα επαναλαμβανόμενο “signature” του δολοφόνου, ενώ παλιά, ανεξιχνίαστα περιστατικά επανέρχονται. Ταυτόχρονα, ένα δίκτυο μυστικών συναλλαγών απλώνεται πιο βαθιά απ’ όσο φαίνεται. Η υπόθεση γίνεται όλο και πιο προσωπική για τον Χάρι Χόλε, ο οποίος ακροβατεί σε μια εύθραυστη ισορροπία στην προσωπική ζωή.

----------------------

Τον Μάρτιο του 2026 ανέβηκε η σεζόν 9 επεισοδίων με τον Χάρι Χόλε που φέρει το όνομά του. Αναπόφευκτα έγινε κατευθείαν μια από τις πιο πολυσυζητημένες crime παραγωγές του Netflix το 2026 και εκτοξεύτηκε στα πιο δημοφιλή. (Ας κάνουμε ότι δεν υπήρξε ποτέ Ο Χιονάνθρωπος του Tomas Alfredson με τον Michael Fassbender)

Το υλικό αντλείται κατά κύριο λόγο από Το Αστέρι του Διαβόλου (νομίζω ότι ανακατεύει λίγο τη σειρά των γεγονότων), αλλά υπάρχουν αναφορές και από άλλα βιβλία. Δημιουργός, σεναριογράφος και showrunner είναι ο ίδιος ο Jo Nesbø, γεγονός που δίνει αυθεντικότητα και μια υπόσχεση ότι θα διατηρήσει το πνεύμα της ιστορίας. Το κάνει (και το παρακάνει). Αναγνωρίζεις (πώς αλλιώς;) στοιχεία τυπικού nordic noir, αλλά θα βρεις επιτονισμένα θρίλερ στοιχεία, μυστήριο και σκηνοθεσία που φέρνει σε τρόμου. Να περιμένεις επίσης γραφικές αναπαραστάσεις, gore απεικόνιση και βία.

Στην αρχή (κάπου στο δεύτερο-τρίτο επεισόδιο) μου φάνηκε ότι πήγαινε αργά κι επαναλαμβανόμενα, ενώ και στη συνέχεια εντοπίζεις διάσπαρτα fillers. Αλλά τα τρίτα τελευταία επεισόδια είναι ο ορισμός του binge-watching. Οκέι, υπάρχει μια υπερβολή κατά σημεία. Με πρόχειρους υπολογισμούς εκτιμώ ότι το σενάριο ήταν γύρω στις 450 σελίδες, μάλλον αναμενόμενο για  Nesbø. 

Οι κεντρικοί χαρακτήρες είναι καλογραμμένοι, ενώ κάποιοι δευτερεύοντες είναι πιο επιφανειακά σχεδιασμένοι (μιλάμε για μεγάλο cast). Ο Tobias Santelmann υποδύεται τον Χόλε πειστικότατα. Εν τω μεταξύ, τόσα χρόνια στο μυαλό μου ο Χάρι Χόλε ήταν ο ίδιος ο Nesbø και τώρα έρχεται ο Santelmann, που μου μοιάζει με τον (προ δεκαετίας) Nesbø. Η ερμηνεία βασίζεται στην έκφραση κι όχι τόσο στην ένταση. Δε θα τον δεις να ξεσπά όσο θα περίμενες, αλλά λειτουργεί περισσότερο με τη σιωπή. Αντί για περιθωριακός αντιήρωας, είναι γήινος, κουρασμένος και κάπου στα όρια της ψυχολογικής κατάρρευσης. Χάνει από το iconic είδωλο, κερδίζει επειδή είναι ανθρώπινος. Τέτοιες πτυχές υπάρχουν και στα βιβλία και γενικά στο nordic noir ύφος. Αλληλεπιδρά πάντως πολύ ωραία δραματουργικά με τον Joel Kinnaman (Τομ Βόλερ).

Nick Cave και Warren Ellis στη μουσική είναι μεγάλο συν, με ατμοσφαιρικό, σκοτεινό κινηματογραφικό ήχο, κομμένο και ραμμένο για nordic noir (και μιλώντας για μουσική, στο τρίτο επεισόδιο βλέπουμε βινύλιο Ramones, αργότερα ο Χόλε τραγουδάει Ramones, φοράει μπλούζα Mayhem και το όγδοο επεισόδιο κλείνει με Slayer – να δεις που ο Nesbø έβαλε το χέρι του και στη μουσική).

Συνολικά, ενδιαφέρον, σκοτεινό με δυνατές ερμηνείες και ακόμη δυνατότερη ατμόσφαιρα. Δε φέρνει κάτι καινοφανές, αλλά εκμεταλλεύεται σωστά τα κλισέ του είδους. Γυαλιστερή παραγωγή για ένα καλοφτιαγμένο crime. Θα έβλεπα άνετα δεύτερη σεζόν.

ΝΑ ΤΗ ΔΩ; Αν είσαι φαν του Nesbø, θα τη δεις σίγουρα.