Susan Hill - Η Γυναικα με τα Μαυρα

Πρωτότυπος τίτλος: Susan Hill – The Woman in Black (1983)

Εκδόσεις Αίολος

Μετάφραση: Θωμάς Μαστακούρης

Έτος ελληνικής έκδοσης: 2023

Σελίδες: 189

ΣΥΝΟΨΗ

Ο Άρθουρ Κιπς, ένας νεαρός δικηγόρος, ταξιδεύει σε ένα απομονωμένο χωριό για να τακτοποιήσει τις υποθέσεις μιας νεκρής ηλικιωμένης πελάτισσας. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με το στοιχειωμένο σπίτι Eel Marsh House και μια μυστηριώδη γυναίκα ντυμένη στα μαύρα. Παρά τη σιωπή των κατοίκων, αποκαλύπτεται ένα τραγικό παρελθόν γεμάτο απώλεια και εκδίκηση. Ο Κιπς προσπαθεί να ξεφύγει, όμως οι συνέπειες της εμπειρίας τον ακολουθούν για πάντα.

------------------------------

Η Γυναίκα με τα Μαύρα της Susan Hill θεωρείται ένα κλασικό γοτθικό μυθιστόρημα τρόμου, μια αρχετυπική ιστορία φαντασμάτων. Έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο (1989 & 2012) και στο θεατρικό σανίδι.

Μέσα από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση βλέπουμε τον κεντρικό χαρακτήρα να έρχεται αντιμέτωπος με μυστηριώδη φαινόμενα και με μια στοιχειωμένη μορφή γυναίκας ντυμένης στα μαύρα στη βρετανική επαρχία. Η Hill χτίζει αργά και σταθερά μια αίσθηση απομόνωσης, ομίχλης, φόβου και αναμονής. Οι περιγραφές του στοιχειωμένου σπιτιού, των ελών και των αντιδράσεων των κατοίκων δημιουργούν ακριβώς αυτή αίσθηση σε όλη την ανάγνωση. Πάντα μου άρεσε ο χώρος να λειτουργεί ως χαρακτήρας στις ιστορίες τρόμου. Κι εδώ είναι μια τέτοια περίπτωση. Ούτε υπερβολικές σκηνές, ούτε ειδεχθείς περιγραφές. Μόνο αργές παρατεταμένες στιγμές υποψίας τρόμου και αβεβαιότητας.

Υφολογικά, αν και δεν είναι τόσο παλιό (κυκλοφόρησε το 1983), έχει τη στόφα της κλασικής αφήγησης. Λιτή, γραμμική αφήγηση, χωρίς πειραματισμούς και ιδιαίτερα plot twist, με απλή δομή και μία βασική horror ιστορία χωρίς παρεκκλίσεις.

Τι δε μου άρεσε… Θα ήθελα περισσότερη σκιαγράφηση του βασικού χαρακτήρα-αφηγητή. Μου φάνηκε κάπως επιδερμικά φτιαγμένος. Επίσης, λίγο μετά τη μέση μού φάνηκε ότι έκανε μια κοιλιά ανακυκλώνοντας (ή/και παρατείνοντας) την ατμόσφαιρα που είχε ήδη χτιστεί. Οπότε εκεί χωρίς να εμβαθύνει στον ψυχολογικό τρόμο, η πλοκή πήγαινε μάλλον σημειωτόν μέχρι να έρθει το τέλος. Και το τέλος… ναι. Ήταν σοκαριστικό ως προς την ωμότητα και τον κυνισμό της έκφρασης, αλλά την ίδια στιγμή ήταν βιαστικό κι απότομο. Και φυσικά, αν είχες μια υποψία πού θα πάει το πράγμα, είχες δίκιο. Είναι προβλέψιμο.

Οπότε συνολικά είναι μια σκοτεινή ιστορία φαντασμάτων με ωραία ατμόσφαιρα και φέρνει στα κλασικές horror νουβέλες του παρελθόντος.

ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΩ; Ναι. Έχει ατμόσφαιρα, είναι αρχετυπική ιστορία φαντασμάτων και αρκετά σύντομη.