Stephen King – Μην Κανεις Πισω

Πρωτότυπος τίτλος: Stephen King – Never Flinch (2025)

Εκδόσεις Κλειδάριθμος

Μετάφραση: Μιχάλης Μακρόπουλος

Έτος ελληνικής έκδοσης: 2026

Σελίδες: 596

ΣΥΝΟΨΗ

Ένας μυστηριώδης δράστης μέσω μιας ανώνυμης επιστολής απειλεί να σκοτώσει δεκατέσσερα άτομα («δεκατρείς αθώους και έναν ένοχο») ως «εξιλέωση» για τον θάνατο ενός αθώου στη φυλακή. Η ντετέκτιβ Ίζι Τζέινς αναλαμβάνει την υπόθεση και ζητά τη βοήθεια της Χόλι Γκίμπνι. Η Χόλι ταυτόχρονα προσλαμβάνεται ως σωματοφύλακας της Κέιτ, μιας φεμινίστριας ακτιβίστριας που δέχεται απειλές και παρενοχλήσεις κατά τη διάρκεια της περιοδείας της από έναν αποφασισμένο και επικίνδυνο διώκτη.

---------------------

ΑΚΟΥΛΟΥΘΕΙ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ (κάπως -ελπίζω ότι- θα βγάλει νόημα στο τέλος): Τη δεκαετία του ΄80 οι Iron Maiden κυκλοφόρησαν πέντε σερί δίσκους αριστουργήματα. Μετά από παλινωδίες, αλλαγές, πάνω-κάτω και με το πέρασμα του χρόνου άλλαξαν ύφος και κατά κάποιον τρόπο επανήλθαν με μια διαφορετική μανιέρα. Αλλά έκτοτε έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Το Senjutsu, ο τελευταίος τους δίσκος, δε θυμίζει πολλά από τα ΄80s, είχε χλιαρή υποδοχή και τέλος πάντων “όλοι προτιμούμε τα παλιά”.

Και; Είναι ένας δίσκος που τον ακούω ευχάριστα, βρίσκω πολλά θετικά στοιχεία, μα πάνω από όλα καταλήγω στο εξής: δεν περιμένω από τους Maiden να καθορίσουν το είδος, το έκαναν όταν έπρεπε. Δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα, ενώ έχουν εξασφαλίσει προ πολλού την υστεροφημία τους (και παχυλούς τραπεζικούς λογαριασμούς). Παρόλα αυτά, συνεχίζουν να γεμίζουν στάδια και να δημιουργούν, απαλλαγμένοι πια από το βάρος του ονόματός τους.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά; Ο Stephen King έχει κυκλοφορήσει τα αγαπημένα (μου): Σάλεμς Λοτ (1975), Η Λάμψη (1977), Νεκρωταφίο Ζώων (1983), Το Αυτό (1986), Μίζερι (1987) προ δεκαετιών. Όμως και το 2026 είναι παρών, μας δίνει αξιοπρεπέστατες δουλειές και δείχνει ότι παραμένει δημιουργικός και δραστήριος. Η ώριμη γραφή του αποδεικνύει κάθε φορά που ότι είναι σπουδαίος story teller.

Πάντα περιγραφικός ο King μάς δίνει άλλη μία ιστορία, αμιγώς crime και αγωνίας χωρίς το μυστήριο του whodunnit (ξέρεις εξαρχής τον θύτη), με την Χόλι να επανέρχεται. Διαβάζεται με ενδιαφέρον και σε αυτό συμβάλλει η γνώριμη οργάνωση και έκταση των (υπο)κεφαλαίων του King. Αν κάτι με κούρασε ήταν τα πολλά ονόματα χαρακτήρων και περιοχών (ιδίως το γεγονός ότι έμοιαζαν μεταξύ του: Κόρι, Κέιτ, Κρίσι, Κρις κ.λπ.). Η αργή εκτύλιξη της υπόθεσης δε με κούρασε.

Δεν έχει τελικά σημασία αν το Μην Κάνεις Πίσω είναι ισάξιο των μεγάλων βιβλίων του King. Είναι Stephen King. Το καταλαβαίνεις από μακριά. Αν ήταν το ντεμπούτο κάποιου άλλου συγγραφέα, θα διαβάζαμε επαινετικά σχόλια. Κι αυτό είναι κάτι που έχουν κερδίσει τέτοιοι δημιουργοί: καλές στιγμές τους μοιάζουν μέτριες συγκρινόμενες με το σύνολο του έργου τους.

Στο δια ταύτα: η αξία των πρόσφατων έργων βρίσκεται στο γεγονός ότι εξακολουθούν να προέρχονται από δημιουργούς που, παρά την ηλικία και την μεγάλη παρακαταθήκη τους, αρνούνται να επαναπαυθούν. Και ως αναγνώστες (ή ακροατές), έχουμε την τύχη να παρακολουθούμε ζωντανά τα τελευταία κεφάλαια μιας καριέρας που έχει ήδη γράψει ιστορία. Αυτό από μόνο του είναι κάτι που αξίζει να εκτιμήσουμε.

Παρακολούθησα με συγκίνηση τη συναυλία των Iron Maiden στο ΟΑΚΑ, με τη σκέψη ότι πιθανότατα ήταν η τελευταία φορά (ένα αντίο, ας πούμε). Με τον ίδιο τρόπο διαβάζω κάθε νέα κυκλοφορία του Stephen King, με χαρά και ευγνωμοσύνη που αυτός ο κύκλος δεν δείχνει να κλείνει ακόμα.

ΥΓ.: Μετά τη συναυλία των Iron Maiden βρήκα τη συλλεκτική έκδοση του Senjutsu. Αν αυτή ήταν η τελευταία δισκογραφική δουλειά τους, το χρωστούσα στον εαυτό μου να βρίσκεται στο ράφι μου.

ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΩ; Αν είσαι φαν του Stephen King, θα το διαβάσεις έτσι κι αλλιώς.