Bram Stoker – Δρακουλας

Πρωτότυπος τίτλος: Bram Stoker – Dracula (1897)

Εκδόσεις Οξύ

Μετάφραση: Αναστασία Καλλιοντζή

Εικονογράφηση: Luis Scafati

Έτος ελληνικής έκδοσης: 2024

Σελίδες: 632

ΣΥΝΟΨΗ

Ο δικηγόρος Τζόναθαν Χάρκερ ταξιδεύει μέχρι της Τρανσυλβανία για να βοηθήσει με τις υποθέσεις ενός πλούσιου ευγενούς, του Κόμη Δράκουλα, και αντιλαμβάνεται ότι ο Κόμης δεν είναι άνθρωπος. Αφού καταφέρνει να διαφύγει, ο Χάρκερ δεν έρθει ξανά αντιμέτωπος με τον Δράκουλα για μια τελική αναμέτρηση μαζί του με τη βοήθεια του Βαν Χέλσινγκ κι αφού το βαμπίρ έχει εξαπλώσει ήδη τον ιό.

--------------------

Ο Δράκουλας είναι κλασικό γοτθικό μυθιστόρημα τρόμου, έχοντας δημιουργήσει πλήθος επιγόνων, σε σημείο που σήμερα θεωρείται σημείο αναφοράς. Αν και είχα ασχοληθεί για χρόνια με τη horror μυθοπλασία, δεν είχα διαβάσει ποτέ πραγματικά το βιβλίο. Όταν ήρθε η ώρα, προτίμησα την σκληρόδετη έκδοση των εκδόσεων Οξύ, λόγω της εικονογράφησης από τον Luis Scafati. Δεν είχα καμιά αμφιβολία για το αισθητικό αποτέλεσμα. Η εικονογράφησή του είναι ωμή και εξπρεσιονιστική. Ο Δράκουλας του Scafati είναι ένα ον απόκοσμο, μια ενσάρκωση της σήψης και της αρχέγονης απειλής. Η αποκλειστικά ασπρόμαυρη απεικόνιση δημιουργεί μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που ταιριάζει απόλυτα με το ύφος του Stoker. Οπότε πόντος για το αισθητικό αποτέλεσμα της έκδοσης.

Το μεγαλύτερο στοίχημα σε κλασικά έργα του 19ου αιώνα είναι η μετάφραση. Ο Δράκουλας είναι επιστολικό μυθιστόρημα, πράγμα που σημαίνει ότι η μεταφράστρια έπρεπε να αποδώσει τη διαφορετική “φωνή” και τις ιδιαιτερότητες του κάθε χαρακτήρα, διατηρώντας παράλληλα τη σκοτεινή, υποβλητική και κάπως αρχαΐζουσα ατμόσφαιρα του βικτοριανού κειμένου. Και πράγματι καταφέρνει να κάνει ένα κείμενο του 1897 να μοιάζει διαχρονικό και όχι παρωχημένο. Πόντος κι εδώ.

Η πλοκή του Δράκουλα ξετυλίγεται μέσα από ημερολόγια, επιστολές και τηλεγραφήματα των ίδιων των πρωταγωνιστών, δίνοντας στην ιστορία μια αίσθηση ρεαλισμού και ντοκουμέντου. Είναι ξεκάθαρο ότι η πλοκή χωρίζεται σε τρία μέρη. Το πρώτο (γύρω στις 100 σελίδες) είναι καταπληκτικό, έχει ατμόσφαιρα και ρυθμό. Μόλις η δράση μεταφέρεται στην Αγγλία, ο ρυθμός πέφτει απότομα. Η ασθένεια της Λούσι κρατάει πάρα πολλά κεφάλαια, στα οποία δε συμβαίνει τίποτα. Ο Βαν Χέλσινγκ κάνει συνεχώς μεταγγίσεις, μιλάει με γρίφους, φεύγει, ξανάρχεται, και οι υπόλοιποι χαρακτήρες αρνούνται πεισματικά να καταλάβουν ότι πρόκειται για βαμπίρ, παρόλο που τα σημάδια είναι εξόφθαλμα. Για πάνω από 200 σελίδες η ιστορία κάνει μεγάλη κοιλιά. Κρατάω μια επιφύλαξη να πρόκειται για μια προσέγγιση ταιριαστή (ή και αναγκαία) στην εποχή από την οποία προέρχεται. Αλλά με κούρασε. Στο τρίτο μέρος, όταν η ομάδα ενώνει τα στοιχεία και ξεκινά η καταδίωξη του Δράκουλα, ο ρυθμός γίνεται ξανά γρήγορος, μέχρι την τελική αναμέτρηση.

Οπότε ναι, είναι εμβληματική ιστορία, ένα θεμελιώδες έργο γοτθικής λογοτεχνίας που άνοιξε τον δρόμο για μια σειρά αφηγήσεων. Αλλά θα μπορούσε εύκολα να είναι νουβέλα ή έστω 150-200 σελίδες μικρότερο. Οι εκδόσεις Οξύ φρόντισαν πάντως να φτιάξουν ένα ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό προϊόν.

ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΩ; Αν θες να διαβάσεις τον Δράκουλα, η συγκεκριμένη έκδοση είναι μια από τις πιο ποιοτικές και ατμοσφαιρικές επιλογές που κυκλοφορούν. Αισθητικά και μόνο η έκδοση αξίζει.