David Park – Ταξιδευοντας σε Ξενη Γη

Πρωτότυπος τίτλος: David Park – Travelling in a Strange Land (2018)

Εκδόσεις Gutenberg

Μετάφραση: Νίκος Μάντης

Έτος ελληνικής έκδοσης: 2020

Σελίδες: 233

ΣΥΝΟΨΗ

Η νουβέλα πραγματεύεται την εμπειρία ενός πατέρα που ταξιδεύει μέσα σε έναν παγωμένο λευκό χειμωνιάτικο δρόμο, για να φέρει τον άρρωστο γιο του πίσω στην οικογένεια. Εκείνο που αναδεικνύει είναι η αγάπη, η ενοχή, η απώλεια και τελικά η αναζήτηση της εξιλέωσης.

---------------------

Το Ταξιδεύοντας σε Ξένη Γη του David Park είναι ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα. Η ιστορία ακολουθεί έναν πατέρα, ο οποίος ξεκινά ένα ταξίδι, για να φέρει πίσω στο σπίτι τον άρρωστο γιο του. Το ταξίδι αυτό λειτουργεί όχι μόνο ως φυσική διαδρομή μέσα σε ένα ψυχρό και χειμωνιάτικο τοπίο, αλλά κυρίως ως μια πορεία αυτογνωσίας και αναδρομής στο παρελθόν.

Η αφήγηση εστιάζει στις βαθύτερες ψυχικές αντιδράσεις του κεντρικού ήρωα και στις εσωτερικές συγκρούσεις του με προσωπικά μυστικά και παλιές ενοχές. Ο Park αποδίδει με λεπτότητα τις σκέψεις, τις ενοχές και τις αμφιβολίες του πρωταγωνιστή σκιαγραφώντας μια πολύ ανθρώπινη σχέση πατέρα-γιου, αλλά και φέρνοντας στην επιφάνεια παλιά οικογενειακά δράματα. Οπότε η αφήγηση δε βασίζεται στη δράση, αν και ξεκινά κάπως έτσι. Στην πορεία βλέπουμε περισσότερο την ψυχολογική και συναισθηματική εμπειρία του (πρωτοπρόσωπου) πρωταγωνιστή.

Ωστόσο, αυτή η δραματουργική κι αφηγηματική επιλογή δημιουργεί ένα πλαίσιο. Ο ρυθμός είναι αργός και η αφήγηση εσωστρεφής. Η δράση περιορίζεται αισθητά (σπάνια βγαίνουμε εκτός αυτοκινήτου) και μεγάλο μέρος του βιβλίου αφιερώνεται σε αναμνήσεις και εσωτερικούς μονολόγους, με αποτέλεσμα η αφήγηση να μοιάζει σε σημεία στατική ή ακόμη και επαναλαμβανόμενη.

Συνολικά, το Ταξιδεύοντας σε ξένη γη είναι ένα αργό, στοχαστικό μυθιστόρημα, που βασίζεται στην ψυχολογική εμβάθυνση και τη συναισθηματική λεπτότητα. Είναι μια συγκρατημένη και ανθρώπινη ματιά πάνω στις οικογενειακές σχέσεις και την ανάγκη για συμφιλίωση όχι μόνο με τους οικείους μας, αλλά και με τα ίδια μας τα τραύματα.

Παρόλα αυτά, δεν ξετρελάθηκα. Μάλλον περίμενα μια πιο έντονη κορύφωση ή κάπως δυνατότερη λύση. Μου φάνηκε ότι το δυνατότερο σημείο της ιστορίας ήταν μια συγκεκριμένη αναδρομή στο παρελθόν λίγο μετά τη μέση του βιβλίου.

ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΩ; Δεδομένου ότι δεν ψάχνεις ανελέητο ρυθμό και δράση, μάλλον ναι.